Τι είναι διαταραχές πρόσληψης τροφής

Γενικά

 

  • Αφορούν κυρίως τον τρόπο με τον οποίο το άτομο χειρίζεται την τροφή και την ημερήσια διατροφή του καθώς και τη σχέση που έχει με το σώμα του.

 

  • Είναι ΛΑΘΟΣ να τις θεωρούμε διατροφικές διαταραχές. Η βάση τους είναι κυρίως ψυχολογική → σκέψεις, συναισθήματα ή εξωτερικές συνθήκες που είναι αφόρητες για το άτομο “ξεσπούν” στο τρόπο με τον οποίο τρώει. Αυτό πολλές φορές γίνεται γιατί το άτομο δεν έχει άλλο διαθέσιμο τρόπο να επικοινωνήσει ή να ρυθμίσει την έντονη οδύνη που βιώνει.

 

  • Εμφανίζονται κυρίως σε κορίτσια στην εφηβεία ή στα πρώτα χρόνια μετά την ενηλικίωση. Σπανιότερα μπορεί να παρουσιαστούν σε άντρες ή σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.

Πληροφορίες για γονείς

 

Τα σημάδια

 

1.Έναρξη δίαιτας με σκοπό την απώλεια βάρους χωρίς «ιδιαίτερο» λόγο. Ή, ακόμα κι αν συντρέχει λόγος, συνέχιση της δίαιτας σε ακραία επίπεδα.

2. Σοβαρή και απότομη απώλεια βάρους, η οποία μπορεί να συνοδεύεται και από διαστρεβλωμένη αντίληψη/«προσωπική αίσθηση» για τη σωματική διάπλαση. Στην περίπτωση της ανορεξίας, το βάρος φτάνει και κατά 15% κάτω του κατώτατου φυσιολογικού.

3. Εμμονή γύρω από το σωματικό βάρος, έντονη ανησυχία κι ενασχόληση με την εικόνα, εκρήξεις θυμού σε ενδεχόμενα σχόλια γύρω από αυτά τα ζητήματα.

4. Αποκλεισμός, εκλεκτικότητα ή περιορισμός τροφών, συχνό ζύγισμα, μέτρηση θερμίδων.

5. Σταδιακή επικέντρωση του ενδιαφέροντος στο φαγητό και τα γεύματα. Η τροφή και κυρίως η παρορμητική κατανάλωση μεγάλης ποσότητας φαγητού γίνεται κεντρική μέθοδος ευχαρίστησης, αγχόλυσης και ψυχαγωγίας.

6. Κατανάλωση φαγητού «κρυφά» και χωρίς την παρουσία κάποιου άλλου προσώπου.

7. «Εξαφάνιση» στην τουαλέτα αμέσως μετά το γεύμα (για την αποβολή του φαγητού).

8. Μυστικοπάθεια, συμπεριφορά συγκάλυψης, απόκρυψης.

9. Παρορμητικότητα τόσο στο φαγητό όσο και σε άλλους τομείς όπως είναι η κατανάλωση αλκοόλ, οι ερωτικές σχέσεις, η διαχείριση των χρημάτων, η οδήγηση.

10. Μεταπτώσεις στη διάθεση. Ευερεθιστότητα. Κοινωνική απομόνωση.

11. Τελειομανία.

12. Διαταραχές της εμμηνορρυσίας ή διακοπή της για ≥3 συνεχείς κύκλους.

Οι βασικές αντιδράσεις των γονέων

 

Οι γονείς:

 

  • αποδυναμώνονται με την εμφάνιση στο παιδί τους μιας διατροφικής διαταραχής

 

  • ενοχοποιούνται κατηγορώντας τους εαυτούς τους για την ασθένεια`

 

  • καλύπτουν τις μεταξύ τους συγκρούσεις με το να προστατεύουν, να επικρίνουν ή να κατηγορούν το άρρωστο μέλος, το οποίο αναγνωρίζεται ως το μοναδικό πρόβλημα της οικογένειας

 

  • αρνούνται το ότι υπάρχει πραγματικά πρόβλημα το οποίο χρήζει άμεσης αντιμετώπισης, με αποτέλεσμα τα παιδία να φτάνουν σε ακραία σημεία όπου η νοσηλεία μπορεί να κριθεί αναγκαία

 

  • συχνά χρησιμοποιούν λογικά επιχειρήματα για να εξηγήσουν αυτό που συμβαίνει κάτι που οδηγεί σε ένταση και μεγαλύτερη απογοήτευση των παιδιών ενισχύοντας τα συμπτώματα της ασθένειας

Κατάλληλες πρακτικές αντιμετώπισης

 

  • Όπως και σε κάθε άλλη ασθένεια, έτσι και στις ΔΠΤ, η έγκαιρη διάγνωση της νόσου βοηθά στην καλύτερη πρόγνωση μέσω της θεραπείας

 

  • Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι δεν είναι αυτοί το πρόβλημα αλλά μπορούν να βοηθήσουν στη λύση αυτού, αναζητώντας τους αρμόδιους φορείς και απευθυνόμενοι στους ειδικούς άμεσα

 

  • Ιδιαίτερη σημασία έχει οι γονείς να εκπαιδευτούν στο να χρησιμοποιούν αυτές τις πρακτικές και τους τρόπους επικοινωνίας που ευοδώνουν την ύφεση της συμπτωματολογίας
1